Dracula Brama Stokera

Dracula Brama Stokera

Bez wątpienia najbardziej znanym wampirem jest hrabia Dracula z XIX-wiecznej powieści Brama Stokera. Tytułowa postać to bogaty posiadacz ziemski, zamieszkujący rumuńskie Karpaty. Przez cały czas pozostaje zagadką, nic nie wiemy o motywach jego postępowania i przemyśleniach. Owa „bezosobowość” sprawia, że staje się wręcz wykrystalizowanym obliczem zła. Dodatkowo przerażają jego nienaturalne zdolności przemiany w zwierzęta i swoistego pełzania po stromych ścianach. Jonatan Harker, młody adwokat, przybywa do zamku Draculi, by sprzedać mu opactwo w Londynie. Lekceważy ostrzeżenia miejscowych i wpada w sidła bezwzględnego wampira, który więzi go w swej posiadłości. Harkerowi udaje się uciec, lecz pobyt w zamku Draculi pozostawia trwały ślad na jego zdrowiu psychicznym i fizycznym. W niebezpieczeństwie znajduje się także narzeczona Harkera, Mina i jej przyjaciółka, Lucy.

Postacią historyczną, zdecydowanie najbliższą sylwetce Draculi jest XV-wieczny hospodar wołoski – Vlad Tepes – Palownik, powszechnie znany pod przydomkiem Dracul – Smok lub Diabeł. Zasłynął dzięki swej ulubionej metodzie karania wrogów i nieposłusznych – wbijaniu ich na zaostrzony pal. Postać Draculi została spopularyzowana przez film i stała się wzorcowym wizerunkiem wampira. Jednym z ciekawszych filmowych obrazów czerpiących z epistolarnej powieści Stokera jest dzieło Francisa Forda Coppoli. W tym jednak przypadku już w pierwszych kadrach filmu dowiadujemy się, że zrozpaczony utratą ukochanej Dracula zaprzedaje duszę diabłu i poprzysięga odnaleźć kobietę nawet za cenę wiecznego potępienia. Utraconą przed wiekami ukochaną dostrzega w narzeczonej Harkera i postanawia ją odzyskać. Hrabia, w którego wciela się Gary Oldman, przez swe długie, siwe włosy, twarz starca, szpony wydaje się postacią wynaturzoną i odrażającą. Wiecznie skryty w mroku, otoczony przez przemykające w księżycowej poświacie widziadła, odizolowany od reszty świata jest bez wątpienia istotą, od której emanuje zło. Mimo to nie można zaprzeczyć, że Dracula to także postać tragiczna – samotna, wyobcowana, która niejako wpada w pułapkę własnej natury. Hrabia wykreowany przez Coppolę to przede wszystkim pogrążony w żałobie kochanek. Opętańcze uczucie sprawia, że decyduje się skazać swą ukochaną na wieczne potępienie, przemieniając ją w wampira.

Czego wiec tak naprawdę się boimy? Dlaczego postać wampira tak doskonale wpasowała się w kanon filmów i powieści grozy? To co nieznane i nienaturalne od zawsze budzi lęk. Już sama przynależność do świata nocy sprawia, że wampir jest postacią przeklętą i demoniczną. Przybywa ze świata zmarłych, przecząc tym samym naturalnej kolei losu. Burzy chrześcijańską teorię zmartwychwstania, jest bluźniercą przeciwko prawom ludzkim i boskim. Zarówno w przypadku wampira, jak i przy scenie ukrzyżowania Chrystusa mamy do czynienia z ofiarą z krwi. Jednak wampiryzm prowadzi do przedłużenia życia już na ziemi, natomiast ukrzyżowanie Chrystusa jest zapowiedzią przyszłego zmartwychwstania. Co ciekawe – to, co dawniej przekazywane było w tajemnych wierzeniach, obecnie jest pożywką dla twórców filmów i powieści. Motywy wampiryczne wykorzystywane są głównie w celach rozrywkowych.

Wampir bezsprzecznie przeraża, lecz zarazem fascynuje, gdyż kryje w sobie obietnicę nieśmiertelności, wigoru, spełnienia najbardziej wyuzdanych pragnień seksualnych. Wystarczy sięgnąć po „Draculę” Stokera, by trafić na scenę, w której Harker mimo ogarniającego go przerażenia nie może oprzeć się pocałunkom trzech wampirzyc. Już sam hrabia, pomimo swej odrażającej powierzchowności ma w sobie coś magnetycznego… Uwypuklił to zwłaszcza Coppola, ukazując Draculę poruszającego się po Londynie jako przystojnego mężczyznę, któremu nie może oprzeć się Mina. Nawet przemieniony w przywodzące na myśl wilkołaka monstrum jest w stanie uwieść i całkowicie opętać Lucy. Być może w tym przypadku zwierzęcość i brutalność jest tym, co w Draculi najbardziej pociąga kobiety… To swoista odpowiedź na podświadomą chęć poddania się dominacji. Co więcej samo picie krwi jest aktem zmysłowym i cielesnym, który przywodzi na myśl bardzo namiętny pocałunek.

Brian Lumley także nie szczędzi czytelnikowi opisów możliwości lordów i ladies, ich gibkości, namiętności, wrażliwości na wszelkie bodźce. Stojące najwyżej w hierarchii wampiry są najczęściej niezwykle piękne lub posiadają zdolność kamuflowania niedoskonałości. Nie wszystkie jednak tego chcą… W ujęciu nekroskopowym wampiryzm to także gwarancja swoistej potęgi, wyostrzenia zmysłów, zyskania zdolności paranormalnych, takich jak telepatia czy zmiennokształtność. Dary te nie są dostępne zwykłemu śmiertelnikowi, lecz w Świecie Bramy znalazło się wielu, których ambicje wykraczają daleko poza obszar ludzkich możliwości… Nie oparli się oni pasożytniczej pijawce, zatracając całe swe człowieczeństwo na rzecz niewyobrażalnej wręcz siły fizycznej i psychicznej. Żądze wampirze mają charakter typowo ludzki, są jednak zwielokrotnione przez pijawkę. Widać więc, że wampiryzm daje możliwość realizacji najbardziej zwyrodniałych pragnień.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *